Kevin van Braak, huurder op IPKW over zijn project OXT Sonsbeek 2016:
Deze keer geen dode olifant op ware grootte. Geen bureaus van dictators en evenmin hoge muren als verwijzing naar de Hellfire-pas in de Birmaspoorlijn. Tijdens Sonsbeek 2016 maakt Kevin van Braak alleen maar een houtwerkplaats.
"Ik heb zestig kuub hout gekregen van de winterkap in het park", zegt Van Braak (40). Hij staat op Industriepark Kleefse Waard, waar zijn atelier is, naast een reusachtige stapel verzaagde beuken, berken, esdoorns, eiken en sparren. "Er zijn twee lintzagen op gesneuveld en van een andere zaag zijn twaalf tanden afgebroken", vertelt hij. Dat vindt hij mooi. "Sonsbeek was oorlogsgebied. Die stammen zitten vol met granaatsplinters."
De helft van het hout gaat op aan de bouw van de werkplaats, die 17 bij 9 meter groot wordt en vijf verspringende dakjes krijgt, zoals ouderwetse fabriekshallen. In het interieur komen werkbanken, draaibanken, zaag- en schaafmachines. Bij Van Braaks atelier liggen ook al de metalen dragers waarin de balken van het gebouw komen te rusten. De wanden, die in metalen lijsten worden gevat, kunnen worden verwijderd, zodat het publiek naar binnen kan kijken.
Is een werkplaats kunst? "Een kunstproject", zegt Van Braak. Hij wil tijdens de Sonsbeekexpositie namelijk 25 tot 30 kunstenaars, ontwerpers en architecten uitnodigen om in zijn werkplaats aan de slag te gaan. Dagelijks een stuk of tien. Ieder mag maken wat hij of zij wil. De resterende dertig kuub hout is beschikbaar als materiaal. "Zo hoop ik dat in de drie maanden dat de expositie duurt allerlei producten om de werkplaats heen komen te staan", zegt Van Braak.
Hij kan al een aantal namen noemen van collega's die komen. Sagi Croner, Gabriël Lester, Rob Sweere, Jair Straschnow, Floris Schoonderbeek, Klaas Kuiken, Melle Smets, Jasmijn Visser, Atelier Van Lieshout en uit Londen Officie for Creative Architecture. OXT gaat Van Braaks kunstproject heten, naar het hormoon oxyton, dat mensen een gevoel van verbondenheid geeft als ze zich samen inspannen. "Zo gaan wij ook samen zweten", zegt Van Braak. "En contact maken met het publiek. Dat is een andere doelstelling van dit project."
Van Braaks moeder is afkomstig uit Indonesië, net als ruangrupa, het curatorencollectief dat de Sonsbeekexpositie heeft samengesteld. Een van zijn meest indrukwekkende projecten is een voorstelling geweest met wajangpoppen die hij maakte over de lotgevallen van zijn opa als krijgsgevangene van de Japanners. "Het had misschien voor de hand gelegen dat ik nu weer iets met mijn Indonesische wortels had gedaan, maar dat doe ik dus juist niet", zegt hij. Onnavolgbaar als een kunstenaar kan zijn.
Volg de ontwikkelingen op kevinvanbraak.com/sonsbeek
Bron: gelderlander.nl
